Ένας νέος τρόπος ύπαρξης

Ο αέρας θα πρέπει στο εξής να γίνει το πρότυπό μας σε θέματα αυτοσυγκράτησης και σιωπηλής δράσης. Κανείς δε βλέπει τον αέρα. Όλοι βλέπουμε τα αποτελέσματα της δράσης του. Έτσι και εμείς. Ας μην κάνουμε μεγάλες δηλώσεις. Ας αφήσουμε τους άλλους να μας εκτιμούν εκ των υστέρων.

Όσο ανταγωνιστικό κι αν είναι το περιβάλλον μας , ας δίνουμε προτεραιότητα στην αγάπη ακόμα και προς αυτούς που μας ανταγωνίζονται και θα έλεγα ιδιαίτερα προς αυτούς. Ας μην σκεφτόμαστε ότι θα μας πάρουν τη θέση. Διότι, καμία θέση που είναι πραγματικά για μας δεν θα είναι κατειλημμένη τη στιγμή που θ’αποφασίσουμε να κάτσουμε.

Το πιο πιθανό είναι ότι ανταγωνιζόμενοι και προσπαθώντας να αρπάξουμε την ευκαιρία του άλλου θεωρώντας τη δική μας, μόνο και μόνο για ν’ αποδείξουμε ότι μπορούμε, κινδυνεύουμε να μην προσέξουμε την πραγματικά δική μας ευκαιρία.

Ας μη διατηρούμε τη πεποίθηση ότι οι αληθινές ευκαιρίες φαίνονται από μακριά. Οι αληθινές ευκαιρίες είναι κρυμμένες. Είναι σαν τα μαργαριτάρια που προστατεύονται μέσα σε κοινά κοχύλια.

Και αυτό ισχύει φυσικά και για τους ανθρώπους: Ο πραγματικός θησαυρός δε χρειάζεται μπαούλο από χρυσάφι. Κι αυτό είναι το νόημα του θησαυρού. Ότι είναι εκεί μονάχα για όσους δεν προκαταλαμβάνονται απ’ την σκουριασμένη εμφάνιση του μπαούλου, για όσους έχουν πίστη και υπομονή να ψάξουν για το κλειδί.

Τι θα πει πίστη και υπομονή; Το να ψάχνουμε για το κλειδί παρόλο που φοβόμαστε ότι το μπαούλο μπορεί να είναι άδειο. Στ’ αλήθεια, ας δούμε πόσο στενόμυαλο είναι το να νομίζουμε ότι, αν καταφέρουμε να μας θαυμάσουν, θα μπορέσουμε και να τους ελέγξουμε. Στη πραγματικότητα αυτοί είναι που μας ελέγχουν, αφού σπαταλάμε όλη μας την ενέργεια νομίζοντας πως ο θαυμασμός τους θα μας κάνει ευτυχείς.

Ας δειξουμε θάρρος και ας δούμε ότι όλα όσα προέρχονται απ’ έξω δεν μας ικανοποιούν ποτέ. Πάντα θέλουμε κι άλλα και τίποτα δεν στέκεται άξιο των προσδοκιών μας. Και παρόλο που η τάση επιβολής έχει φτάσει να θεωρείται βασικό χαρακτηριστικό πχ των αποφασισμένων ανδρών ή πολλές φορές βασική ένδειξη ανδρισμού ή στις γυναίκες απόδειξη δυναμισμού και ανεξαρτησίας, μας στερεί κάτι πολύ πιο ζωτικά αναγκαίο. Το αίσθημα σύνδεσης που μονάχα αυτό αίρει το φόβο.

Για όσο διάστημα ο φόβος συντηρείται παραμένουμε τυφλοί ως προς τις επιλογές που μας παρέχονται. Το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να επιβάλλουμε τον τρόπο σκέψης μας στους άλλους, για να φοβούνται κι αυτοί, για να μη σκεφτεί ποτέ κανείς ότι υπάρχει και κάτι πέραν του φόβου.

Και σπεύδουμε να κάνουμε δηλώσεις για οτιδήποτε ευεργετικό μας παρουσιάζεται, γιατί βαθύτερα δεν πιστεύουμε ότι το αξίζουμε και λέγοντάς το στον πρώτο φοβισμένο που θα συναντήσουμε, χάνουμε την πίστη μας γι’ αυτό και μαζί και τη δύναμη για δράση.

Ας μην αποθαρρυνόμαστε τόσο ευκολα απ’ τα σχόλια των άλλων. Εκείνος που κατακρίνει στην ουσία βλέπει τον εαυτό του στο πρόσωπό μας, τις φορές που οι αγαπημένοι του τον κατέκριναν, τις φορές που έπεισε τον εαυτό του, ότι είναι ανάξιος ν’αγαπηθεί.

Στην πραγματικότητα το πόσο καλός ή κακός είναι κάποιος σε κάτι είναι εντελώς άκυροι προσδιορισμοί. Χρησιμεύουν σε ανθρώπους που παραχωρούν την αξία τους στα μάτια των άλλων.

Άραγε, γιατί δεν αποζητάμε την έγκριση σε ζητήματα όπως η αναπνοή; Ποιος μου λέει εμένα ότι εσύ δεν αναπνέεις καλύτερα απ’ ότι εγώ; Γιατί δεν σπαταλάμε την ενέργειά μας προκειμένου να το αποδείξουμε στους άλλους; Γιατί δεν τους υποδεικνύουμε το σωστό τρόπο ν’ αναπνέουν; Μήπως, γιατί δεν αμφιβάλλουμε ότι εμείς οι ίδιοι μπορούμε να αναπνεύσουμε τέλεια; Μήπως γιατί η αναπνοή είναι κάτι τόσο μέσα στη φύση μας που θα ήταν γελοίο να φτιάξουμε και κει κανόνες…

Κάθε φορά που προσπαθούμε να γυρίσει ο άλλος το κεφάλι και να μας κοιτάξει, κάθε φορά που περιμένουμε τους άλλους, κάθε φορά που επιθυμούμε την έγκριση τους, αυτομάτως, τους ζητάμε να μας δώσουν την άδεια ν’ αγαπήσουμε τον εαυτό μας.

Με λίγα λόγια πουλάμε τον εαυτό μας για λίγο θαυμασμό. Για λίγη ψευδαίσθηση ότι ήμαστε σημαντικοί, απαρνούμαστε την ίδια μας την δυνατότητα να ευτυχήσουμε. Αξίζει στ’αλήθεια;

Κάθε φορά που ζητάμε επιβεβαίωση, είναι σα να λέμε ότι θέλουμε να ήμαστε κάποιοι άλλοι κι όχι εμείς. Κάθε φορά που πιέζουμε τον εαυτό μας ν’ αποδώσει, είναι σα να λέμε ότι η αξία μας σαν ύπαρξη ταυτίζεται με τα κατορθώματα ή τις αποτυχίες μας, με την εμφάνιση και τις λειτουργίες του σώματός μας, λειτουργίες που όσο περνούν τα χρόνια όλο και δυσχεραίνουν.

Γιατί αν η αξία μας βρίσκεται, για παράδειγμα, στο πόσο καλοί ήμαστε στη δουλειά μας ή στο πόσο όμορφοι ήμαστε ή στο πόσα χρήματα έχουμε, όταν δεν αποδώσουμε στη δουλειά μας ή όταν γεράσουμε ή όταν χάσουμε τα χρήματα, τότε θα πρέπει να μας εγκαταλείπει και η αξία μας σαν υπαρξη.

Όμως, δεν αξίζουμε, επειδή κάνουμε κάτι ή δεν κάνουμε. Αξίζουμε επειδή υπάρχουμε. Και μόνο εμείς έχουμε τη συνείδηση ότι υπάρχουμε, άρα μόνο εμείς έχουμε τη γνώση της αξίας μας.

Ας μιμηθούμε τον Αέρα. Ο αέρας δεν εξαρτάται από τις μορφές που συναντά. Απλά μας χαϊδεύει, μας τυλίγει με την αγάπη του, μας προσφέρει όσο από τον εαυτό του χρειαζόμαστε για ν’ αναπνεύσουμε, μα πάντα τελικά ξετρυπώνει και δεν παγιδεύεται μέσα σε κανέναν. Ο αέρας είναι ελεύθερος.

Νέο βιβλίο:

Κοίταξέ με για να δω ποια είμαι, εκδόσεις Κέδρος.

Προτεινόμενα για εσάς