Χαρτοπαιξία με τον πλανήτη

Διότι το σκάκι, αποτελεί ‘‘επιτραπέζιο’’ στρατηγικό πραγματισμό και όχι αψυχολόγητη, τυχερή χαρτοπαιξία

Παρακολουθώ άναυδος το κρεσέντο ιρασιοναλισμού στη διεθνή πολιτική. Η Δύση προβαίνει σε ενέργειες, ασύνετες και παράτολμες, δίχως να σταθμίζει ορθολογικά τις αδιόρατες επιπτώσεις. Kλειδώνει την αφηνιασμένη Μόσχα, ελαφρά τη καρδία, σε έναν αφόρητο πολυμέτωπο κλοιό. Χτυπά αλύπητα τα ήδη τεντωμένα και απροφύλακτα νεύρα της ρωσικής ασφάλειας.

Διευκρινίζω a priori τη στάση μου, προτού προχωρήσω. Ουδείς δικαιολογεί τη ρωσική εισβολή στην πολύπαθη Ουκρανία, με την καταδίκη της να είναι απερίφραστη και κατηγορηματική. Δεν υπάρχει ηθικό αντίδοτο για ανάλογη αδικοπραξία ή αντίστοιχη βιαιότητα. Ως προς τούτο, άριστα έπραξε η Δύση και υπερασπίστηκε μετά πάθους τις διεθνοδικαικές αξίες του πολιτισμένου κόσμου, ορθώνοντας τείχος στον αναθεωρητισμό. Άλλο πράγμα καυτηριάζει, παράκλητα, το παρόν σημείωμα.

Τη στιγμή που οι ρωσικές επιχειρήσεις στο σιτοβολώνα της Ευρώπης ξεστρατίζουν και προωθούνται πιο αργά, παρά τις αφετηριακές φιλοδοξίες, η πονηρή Δύση καρφώνει μια επιπλέον πρόκα στη πληγωμένη γαστέρα της Μόσχας. Την ωθεί σε μια αδυσώπητη γεωπολιτική πάλη, ελπίζοντας στη πλήρη εξουθένωση και παράδοση της.

Εν τάχει, η Σουηδία ομού με τη Φινλανδία, θορυβημένες εξαιτίας της πολεμικής κλαγγής στην ανατολική Ευρώπη, παρακινούνται στο να άρουν το μεταψυχροπολεμικό δόγμα ουδετερότητας, καταθέτοντας αίτημα ένταξης στη βορειοατλαντική συμμαχία. Ως εκ τούτου, στην απόπειρα νατοποίησης του Εύξεινου Πόντου, προστέθηκε και η προσπάθεια εκδυτικισμού της Βαλτικής Θάλασσας. Μήπως έτσι ξετυλίγουν, εκών – άκων, τυφλά παιχνίδια, τα οποία μπορούν να δυναμιτίζουν ολέθρια την παγκόσμια ειρήνη.

Αυθόρμητα κάποιοι θα παρατηρήσουν ότι στο διακρατικό σκάκι, συμβαίνουν μακιαβελισμοί. Ακριβές μεν, αλλά παραπλανητικό. Διότι το σκάκι, αποτελεί ‘‘επιτραπέζιο’’ στρατηγικό πραγματισμό και όχι  αψυχολόγητη, τυχερή χαρτοπαιξία, με απρόβλεπτη κατάληξη. Εν προκειμένω, ορισμένοι αμερικανοί ιθύνοντες, όσο δαιμόνιοι, ευφύεις και αν είναι, άλλο τόσο μοιραίοι ενδέχεται να αποβούν, εφόσον παλεύουν να στριμώξουν δεινώς μια πυρηνική υπερδύναμη.

Υποβαθμίζουν το υπαρξιακό δίλημμα που αντιμετωπίζει το Κρεμλίνο, παραγνωρίζουν το εκτόπισμα της Ρωσίας, αγνοούν το άχθος ενός ταπεινωμένου γοήτρου. Στοιχηματίζουν ότι η Μόσχα δεν θα ενεργοποιήσει, ανεξαρτήτως δυσμένειας, το πυρηνικό της οπλοστάσιο, ούτε θα εξαπολύσει αποκαλυπτικά πλήγματα. Εκλαμβάνουν τη πυρηνική αποτροπή, ως τέχνασμα εκφοβισμού ενός  ημίτρελου και παλαβού δικτάτορα.

Ορθώς, μαντέψατε. Μια κυκλώπεια χώρα, υπό πνιγηρή μέγγενη, με 6000 πυρηνικές κεφαλές διατηρητέες, που φλερτάρει με ισόβια διεθνοπολιτική αυτοκτονία, αν ενδώσει ή λυγίσει τοιουτοτρόπως, απλώς… μπλοφάρει. Προσωπικά, δεν θα στοιχημάτιζα τόσο ανέμελα επ’ αυτού.

Αντιθέτως μάλιστα, θα το φοβόμουν, στο μελανόχρωμο ορίζοντα της ευρωπαϊκής καταιγίδας. Η αγγλοσαξονική Δύση απλώνει ένα εξωφρενικό πόκερ το οποίο καθίζει τον έρημο πλανήτη πάνω στη θερμοπυρηνική χύτρα. Ξεδιπλώνει τον οριακό στρατηγικό της τζόγο, με τα αντίπαλα φύλλα να σημαδεύουν ‘‘γαία πυρί μιχθήτω’’.

Χρήστος Γκιάτας