Για να ξεκαθαρίσουμε και να θέσουμε σε μία βάση τη συζήτηση: ο Μποντιρόγκα ως παίκτης έχει προσφέρει πολλά και αποτελεί ιστορία για τον Παναθηναϊκό. Ως πρόεδρος όμως της Euroleague, είναι μια αντίστοιχη μαύρη σελίδα, αφού όταν μπαίνουν μπροστά τα συμφέροντα και τα χρήματα, οι αξίες πάνε περίπατο.
Τα όσα συνέβησαν, αλλά και συνολικά η διαδικασία των πλέι οφ, ήταν το κερασάκι στην τούρτα της πιο «χαλασμένης» Euroleague όλων των εποχών. Τα όρια ξεπεράστηκαν, οι μάσκες έπεσαν και το εργάκι δεν βλέπεται ούτε από τους δημιουργούς του.
Ποτέ κανείς στον Παναθηναϊκό δεν ζήτησε εύνοια. Ουδείς επιθυμεί να παίρνει σφυρίγματα που δεν δικαιούται. Αυτό που οι «πράσινοι» θέλουν είναι μια «πενηνταρίσια» διαιτησία και τα παιχνίδια να κρίνονται στο γήπεδο: από τις επιλογές των προπονητών και τις αποδόσεις των παικτών.
Η φετινή Euroleague όμως φαίνεται πως δεν έχει αφήσει τίποτα στην τύχη. Είναι όλα μελετημένα από την πρώτη αγωνιστική και τίποτα δεν είναι τυχαίο — όχι μόνο τώρα, αλλά και σε όλη τη regular season. Ένα σχέδιο που αποδίδει για τον Μποντιρόγκα και την παρέα του.
Αλήθεια, σε αυτές τις 15 αναμετρήσεις των πλέι οφ, στη στιγμή που κορυφώνεται η δράση στην Euroleague, σε πόσες έδωσε το «παρών» ο Μποντιρόγκα; Ποια και πόσα ματς είδε από κοντά; Εντελώς τυχαία μόνο ένα: την πρεμιέρα, στο Game 1 του Ολυμπιακού στο ΣΕΦ. Θέλετε για να δώσει το βραβείο του MVP στον Βεζένκοφ; Ας πούμε ναι. Σε κάποιο από τα υπόλοιπα;
Παιχνίδια σε Βαλένθια, Μαδρίτη, Κωνσταντινούπολη, Κάουνας και Μπότεβγκραντ. Τίμησε με την παρουσία του ο πρόεδρος της Euroleague έστω ένα από αυτά; Κανένα. Πήγε σε ένα γήπεδο όπου κάποτε έπαιζε μπουνιές και πλέον μόνο που δεν χειροκροτήθηκε — ή τουλάχιστον ακόμα δηλαδή.
Ο Μποντιρόγκα και η παρέα του το έχουν καταστήσει σαφές: δεν θέλουν τον Παναθηναϊκό στο Final Four και προτιμούν να ξεφτιλίζονται και να γελοιοποιούνται σε όλη την Ευρώπη με τις αποφάσεις τους, όπως η τιμωρία του Γιαννακόπουλου για το «call a foul» με 3 αγωνιστικές.
Δεν ανέβηκε στην εξέδρα να επιτίθεται σε φιλάθλους άλλωστε για να του επιβληθεί χρηματικό πρόστιμο. Τόλμησε να ζητήσει να δοθεί ένα φάουλ, έχοντας δει τη φάση με την καθαρή παράβαση του Μπαντιό στον Ναν να γίνεται magic moment στα social media της Euroleague.
Είναι θεμιτή και η κριτική στον Αταμάν και στους παίκτες. Αυτό είναι και το φυσιολογικό άλλωστε: σχολιάζεις ένα ματς, κοιτάς τι πήγε καλά και τι χρήζει βελτίωσης και προβληματισμού. Κι όντως ο Παναθηναϊκός δεν ήταν καλός στο Game 4 για περίπου ένα ημίχρονο.
Τι να κάνουμε όμως που διαθέτει την ποιότητα, ακόμα και με τραγική άμυνα, να είναι μόλις 7 πόντους πίσω στην ανάπαυλα και σε 5 λεπτά να έχει αλλάξει την κατάσταση και να βρίσκεται μπροστά. Σε κάποιους δεν αρέσει, γιατί έχουν αποφασίσει ήδη πού θέλουν να δώσουν τη φετινή Euroleague. Ας τη δώσουν λοιπόν από τώρα και ας μην παίζουν με την υγεία του κόσμου.
Γιατί αυτοί μια χαρά τα εισπράττουν τα λεφτά τους. Ο κόσμος όμως πληρώνει για να δει μπάσκετ. Όχι τις οργανώσεις να παίζουν στην πλάτη του κοσμάκη, λες και είναι πρωτάθλημα λιμανιών.
Οι άνθρωποι που είναι στον Παναθηναϊκό πρέπει να βρουν τι φταίει στη δική τους ομάδα και έπειτα να βγάλουν στη σέντρα τους εντολείς και τους εντολοδόχους.
Η δική μας δουλειά είναι να καταγράφουμε τα γεγονότα, να κριτικάρουμε τον Αταμάν όλη τη σεζόν για την εικόνα που παρουσιάζει, τους παίκτες για τη νωθρότητα στο Game 3, αλλά στο Game 4 όποιος μιλάει για αγωνιστικά ζητήματα το κάνει από δόλο, εμπάθεια ή ασχετοσύνη — ή και τα τρία μαζί.
Το να μιλήσουμε για παιχνίδι δεν έχει σημασία και δεν υπάρχει ουσία, όταν τα κριτήρια δεν είναι ίδια και στις δύο πλευρές: μια κατάσταση δεν ακροβατεί σε μία γραμμή, αλλά την πατάει και μία και δύο και τρεις φορές…