Οι υγιείς λύσεις γεννιούνται!

Μέσα στους κόλπους των ελεύθερων κοινωνιών, κρύβονται ευρηματικές εκπλήξεις...

Πάμπολλοι, τη σήμερον μουρμουρίζουν ότι η εποχή μας βαλτώνει στην ανημποριά. Οι κοινωνίες βηματίζουν σε κακοτράχαλούς δρόμους, πατώντας συνεχώς μολυσμένες πρόκες. Η διαχείριση μοιρολατρεί και πελαγώνει επικαλούμενη πάσης φύσεως δικαιολογίες. Πετάει τριμμένο χώμα στο πρόβλημα σκεπτόμενη, το «τώρα» της εκλογής και όχι το «μετά» της ζωής.

Ενώ λοιπόν οι απειλές πληθαίνουν, οι εγγυήσεις λιγοστεύουν και ο πολίτης συντρίβεται μέσα στη μοναξιά του. Πλανάται ολούθε ένα αίσθημα ματαιοπονίας και μια αίσθηση αδιεξόδου. Τι μέλλει γενέσθαι; Ακμάζει αλήθεια μια κοινωνία με τη νοοτροπία: «το μη χείρον, βέλτιστον». Άραγε μπορούμε να αμφισβητήσουμε μια κακή αλλά δεδομένη πρόταση, ώστε να διεκδικήσουμε μια καινούργια αλλά απροσδιόριστη προοπτική;

Μα δεν βλέπουμε απολύτως τίποτα στον ορίζοντα που να μαρτυρά μια ευοίωνη έστω λειψή υπόσχεση. Χαίρομαι ειλικρινά που οι υπαρξιακές ανησυχίες γίνονται κτήμα συλλογικό. Οι φιλελεύθερες κοινωνίες ποτέ δεν άντεξαν επ’ αόριστόν τη βολεμένη παρακμή, ούτε ανέχτηκαν βολικές εσχατολογίες.

Σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία, το ψευτοδίλημμα της ασφαλούς στασιμότητας αντιλέγει στον φιλοπρόοδο προσανατολισμό της. Παρενθετικά φρόντισαν, κάποιοι καρεκλοκένταυροι στη πολιτική όπως ο αριστερός λαϊκισμός, ο κεντρογενής ελιτισμός και η ακροδεξιά μάστιγα στα καθ’ ημάς, με τα “κατορθώματα” τους  να στιγματίσουν την αμφισβήτηση, ως παρανοϊκή πράξη ή ως παιδαριώδη επανάσταση.

Στο βασανιστικό ερώτημα «υπάρχει κάτι άλλο, που μπορούμε να στραφούμε», άκουσα μια αφοπλιστική, βαθυστόχαστη απάντηση, εκ μέρους του περιώνυμου καθηγητή φιλοσοφίας και εξέχοντος ακαδημαϊκού Χρήστου Γιανναρά κατά τη διάρκεια μιας ραδιοφωνικής του συνέντευξης. Αποφάνθηκε ενορατικά στο ζήτημα με αυτό το τρόπο:

«Βιώνουμε μια απόλυτη έκπτωση, γενικευμένη και ολοκληρωτική. Μπορούμε να ελπίζουμε στο παραπέρα; Φοβούμαι ότι ζητάμε πάλι συνταγές. Προσωπικά, θα σας διηγηθώ το εξής παράδειγμα. Βρισκόμασταν στην εξοχή. Όπου κάποια στιγμή, σπινθηροβολεί ένας στύλος της ΔΕΗ με αποτέλεσμα να πάρουν φωτιά οι θάμνοι. Παραλύσαμε όλοι στο θέαμα της πυρκαγιάς. Ξαφνικά, τρεις από την παρέα, μας έδωσαν εντολές να κινηθούμε ‘‘κυκλωτικά’’, κτυπώντας τη φωτιά με τα ξερά κλαδιά. Η φωτιά τελικά έσβησε»

Συνέχισε «Μέσα στους κόλπους των ανοιχτών κοινωνιών, κρύβονται εκπλήξεις. Οι λύσεις γεννιούνται»

Επεξεργάστηκα την εμπειρία του. Όταν μια πανίσχυρη ανάγκη πάλλει την καρδιά μιας συλλογικότητας, οι λύσεις ξεπηδούν δια μαγείας, από τα αθέατα πιθάρια της. Αρκεί η ωρίμανση της.

Ανεξαρτήτως δυσωδίας, πάντα μοσχομυρίζει η ανθοδέσμη της πίστης, της ελπίδας και της ανάγκης, με άρωμα μαγευτικό και φρέσκο.

Όποτε το ένστικτο της αναζήτησης σύρθηκε στην επιφάνεια, ανίχνευσε τις υγιείς δυνάμεις. Όποτε ο συλλογικός νους στοχάστηκε λελογισμένα, μεγαλούργησε.